Posts

Showing posts with the label Chandrakumar Aggarwal

সুখ - কবিতা চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা

সুখ সুখ সুখ বুলি বিয়াকুল নৰ নেপায় সুখৰ বুজ। বিচাৰি নেপায় আছে হাততেই হায় কৰি মৰে যুজ! সুখ নোহে ইটো জগতৰ বস্তু সুখ যে ময়াৰ বিত। মনৰ তলিৰ পৰা বই আহে লুকায় বাহিৰ বালিত। - চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা সৰল অৰ্থ - মানুহে সুখ বিচাৰি গোটেই জীৱন কটাই কিন্তু বহুতেই নাপাই। কাৰণ সুখ বাহিৰত ক'ত পোৱা নাযায়। পালেও সেইটো খন্তেকীয়া সুখ। সঁচা সুখ নিজৰ মনৰ ভিতৰত পোৱা যায়। সেই সুখ থাকে ভাল কৰ্মত যিয়ে আনক সুখ দিয়ে।

মানৱ বন্দনা - কবিতাৰ মূলভাব | সাৰাংশ

মানৱ বন্দনা আহিছে মানুহ গইছে মানুহ     মানুহ ময়াপী জীৱ মানুহ-সোঁতৰ অন্ত নাইকিয়া'     বুলিলে মৰত কিয় ? মানৱী জনম দিয়া উটুৱাই     মানৱী কৰম সোঁতে মানুহৰ মৰম বুজিবা মানুহে     ধৰম যে মৰমতে । মানুহেই লগ মানুহেই সঙ্গ     মানুহেই পৰাৎপৰ এই যে পৃথিৱী স্বৰ্গতো অধিক     মানুহৰ নিজাপী ঘৰ । মানুহেই দেৱ মানুহেই সেৱ     মানুহ বিনে নাই কেৱ কৰাঁ কৰাঁ পূজা পাদ্য-অৰ্ঘ্য লৈ     জয় জয় মানৱ দেৱ । - চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা Q. মানৱ বন্দনা কবিতাটিৰ সাৰাংশ/মূলভাব তোমাৰ নিজৰ কথাৰে বিৱৰি লিখা। মূলভাব: এই কবিতাটোৰ মূলভাব হৈছে মানৱতাই জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম। কবিয়ে কৈছে যে মানুহ আহে আৰু যায়, কিন্তু মানৱজাতিৰ ধাৰা কেতিয়াও শেষ নহয়। সেয়েহে মানুহে জীৱনটো কেৱল নিজৰ বাবে নহয়, আনৰ উপকাৰ, মৰম আৰু সেৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত। কবিতাটিত মানুহৰ প্ৰতি মৰম, সহানুভূতি আৰু পাৰস্পৰিক সহায় সহযোগিতাকেই সঁচা ধৰ্ম বুলি কোৱা হৈছে। মানুহেই মানুহৰ সঁচা বন্ধু, সংগী আৰু ভৰসাস্থল। এই পৃথিৱীক স্বৰ্গতক...

1st Assamese Romantic Poem - বনকুঁৱৰী (জোনাকী যুগৰ কৱিতা)

বনকুঁৱৰী নিজম দুপৰীয়া সুহুৰিটি মাৰি মাতিলে নো কোনে কাক? বিজন বনত কোন ক’ত আছে? হালিছে গছৰ আগ। গহীন গছত বতাহৰ ছাটি পাত কঁপে থৰ থৰ। হাবিৰ মাজৰপৰা কোনে নো বা মাতি উঠে ‘মৰ মৰ?’ নিচুক লতিকা গছক সাৱটি- প্ৰতি অঙ্গে চুমাচুমি। পাতৰ আঁৰত থাকি কপৌটিয়ে কিবা কৰে জুমাজুমি! মৰমৰ গীত জুৰিলে লাজুকি মাত ফুটেই বা নাই। বিৰিখে হাঁহিছে হালিছে জালিছে নইৰ মুখলৈ চাই। কিবা কথা কয় নৈয়ে কুলু কুলু ইয়োটো ধেমালি যিহে! কোনে চায় নিতৌ বনৰ ধেমালি? মাতিলে নো সিটি কিহে? গছৰ আগত ময়না পখিটী মাতি সি নিচুক হ’ল। শুনো শুনো শুনিবলৈ বাট চাওঁ, মনতে হেঁপাহ ৰল। সিজুপি বকুল এই এৰাবাৰী কোন কাহানি বা গ’ল! চিন এই ভেটি তামোল লেটেকু হ’ল বহু দিন হ’ল। বাঁহৰ ছাঁয়াত গজালি গজিছে কোন নো ইয়াত ফুৰে? জুৰ জুৰ কৰি বতাহ বলিছে বাঁহৰ মাজে মাজে ঘূৰে। পাতে পাতে কিবা ফুচফুচাইছে মাৰিছে মিচিকি হাঁহি। কলাঘুমটীয়া সুখৰ এলাহ বতাহে সুৰসুৰায়হি। গাত গা লগাই কপৌ দুটিয়ে মুখতে মুখ দি আছে। অকণি বুকুত ইটিক সুমাই সিটিয়ে মৰম যাচে। অকণি ছোৱালী যক্ষিণী কন্যা এফেৰি ফুলৰে পাহি জানৰ কাষত পানী খুৱাইছে হৰিণা পোৱালি লাহি। চমকি চায় ৰই থাকে থৰে কুমাৰীৰ মুখলৈ চাই, ‘কিন...

প্ৰেম - Prem Assamese Romantic Poetry

প্ৰেম 💗 প্ৰেম অমৃত ধাৰা এটি, হৃদয়ত যাৰ বাস, দুখৰ মাজতো সুখৰ সুৰ জাগে নিত্য আভাস। প্ৰেমে শিকায় ত্যাগৰ পথ, প্ৰেমে দিয়ে বল, প্ৰেম অবিহনে জীৱন যেন নিস্তেজ, নিৰ্বল। প্ৰেম নাথাকিলে পৃথিৱী শূন্য যেন লাগে, প্ৰেমৰ জোনাকে অন্ধকাৰ নীৰৱে আঁতৰায় ভাগে। - Chandrakumar Agarwala This poem is from public domain Jonaki-era Assamese literature. Text wording may vary across historical editions. আশা - Assamese Poem Hope বন্ধুত্ব - Assamese Poem on Friendship হৃদয়ৰ ভাষা - Assamese Poem Old

প্ৰকৃতি - চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা | Assamese Poem On Nature | অসমীয়া কবিতা

প্ৰকৃতি ফুলকলি যি ফুটিছিল সুগন্ধে ভৰাই বতাহ, মুহূৰ্ততে সি সৰি পৰিল হ’ল নিৰ্জীৱ উদাস। মধু পিয়াহি ভ্ৰমৰটো উন্মত্ত হৈ ঘূৰি ফুৰে, ফুলৰ সোৱাদ লৈ উৰি আনন্দেৰে নাচি ফুৰে। হৃদয়ৰ সেই মাতাল ভাব উৰণিৰ লগে লুপ্ত, স্মৃতি চিহ্ন গলিল সকলো হ’ল নিশেষ সুপ্ত। পিছলৈ যি ৰ’ল সেয়া অজান কালৰ গতি, মানুহ সৰে, সপোন সৰে, অবিচল ৰই প্ৰকৃতি। - চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা Disclaimer: This poem is attributed to Chandrakumar Aggarwal and is in the public domain. The wording of classical Assamese poems may vary across old printed sources.

প্ৰেমৰ গান - Assamese Poem | Premor Gaan | অসমীয়া কবিতা

প্ৰেমৰ গান - চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা প্ৰেম হ’ল সুৰৰ এক সংগীত, যি হৃদয়ত বাজে নীৰৱে। নয়নে দেখিলে যি ৰূপ, মন বুজে তাক গভীৰভাৱে। সপোনৰ দৰে আহে প্ৰেম, বাস্তৱত দি যায় অৰ্থ। দুখৰ মাজতো ৰাখে পোহৰ, হাৰ মানিবলৈ নিদিয়ে শক্ত। যি প্ৰেম সত্য, যি প্ৰেম শুদ্ধ, সেয়া সময়ে কৰিব নাশ। প্ৰেমে মানুহক মানুহ কৰে, সেয়াই জীৱনৰ সৰ্বোচ্চ আশ্বাস। (Public Domain) Also Read প্ৰিয়তমাৰ চিঠি - Assamese Love Poem নীৰৱ প্ৰেম - Short Assamese Poem On Love একপক্ষীয় প্ৰেমৰ কবিতা - One Sided Love