Assamese Poem

জীৱন নদী জীৱন যেন এটি নদী, নীৰৱে বৈ যায় দিনে ৰাতি। কেতিয়াবা শান্ত, কেতিয়াবা বেগী, নিজৰ পথ নিজেই গঢ়ি। কেতিয়াবা শুকান বালিচৰ, কেতিয়াবা গভীৰ সাগৰ, শিলৰ আঘাত পাইও থামি নাযাই সোঁত। সপোনবোৰ নাও হৈ ভাহে আশাবোৰ দেউলীয়া পৱন; ভাগ্যৰ ঘূৰণীয়া পাকতো, হেৰাই নাযায় মন। শেষত সাগৰৰ বুকুত মিলি যায় সকলো সোঁত, জীৱন নদীয়ে শিকাই  নিৰন্তৰ গৈ থকাই একমাত্ৰ পথ।

প্ৰেম 💗 প্ৰেম অমৃত ধাৰা এটি, হৃদয়ত যাৰ বাস, দুখৰ মাজতো সুখৰ সুৰ জাগে নিত্য আভাস। প্ৰেমে শিকায় ত্যাগৰ পথ, প্ৰেমে দিয়ে বল, প্ৰেম অবিহনে জীৱন যেন নিস্তেজ, নিৰ্বল। প্ৰেম নাথাকিলে পৃথিৱী শূন্য যেন লাগে, প্ৰেমৰ জোনাকে অন্ধকাৰ নীৰৱে আঁতৰায় ভাগে। - Chandrakumar Agarwala This poem is from public domain Jonaki-era Assamese literature. Text wording may vary across historical editions. আশা - Assamese Poem Hope বন্ধুত্ব - Assamese Poem on Friendship হৃদয়ৰ ভাষা - Assamese Poem Old