প্ৰকৃতি - Assamese Poem On Nature | অসমীয়া কবিতা

প্ৰকৃতি

ফুলকলি যি ফুটিছিল

সুগন্ধে ভৰাই বতাহ,

মুহূৰ্ততে সি সৰি পৰিল

হ’ল নিৰ্জীৱ উদাস।

মধু পিয়াহি ভ্ৰমৰটো

উন্মত্ত হৈ ঘূৰি ফুৰে,

ফুলৰ সোৱাদ লৈ উৰি

আনন্দেৰে নাচি ফুৰে।

হৃদয়ৰ সেই মাতাল ভাব

উৰণিৰ লগে লুপ্ত,

স্মৃতি চিহ্ন গলিল সকলো

হ’ল নিশেষ সুপ্ত।

পিছলৈ যি ৰ’ল সেয়া

অজান কালৰ গতি,

মানুহ সৰে, সপোন সৰে,

অবিচল ৰই প্ৰকৃতি।

- চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা

Disclaimer: This poem is attributed to Chandrakumar Aggarwal and is in the public domain. The wording of classical Assamese poems may vary across old printed sources.