মানৱ জীৱন
মানৱ জীৱন এক ক্ষণভঙ্গুৰ,
পলকে আহে পলকে যায়;
নদীৰ সোঁতৰ দৰে বয়,
থাকে নাথাকে চিন নাপায়।
হাঁহি-কান্দোনে গাঁথা পথ,
দুখে সুখে মিলি গঢ়ে দিন;
আজিৰ সুখ কালিৰ নহয়,
এইয়ে জীৱনৰ নিয়ম চিন।
যৌৱন যায়, বাৰ্ধক্য আহে,
যৌৱন যায়, বাৰ্ধক্য আহে,
সময় কাহাকো নাৰে ৰখি;
ধন-সম্পদ, যশ-প্ৰতাপ,
শেষত থাকে কেৱল লিখি।
কৰ্মই মানুহৰ পৰিচয়,
কৰ্মই মানুহৰ পৰিচয়,
কৰ্মতেই জীৱনৰ সাৰ;
সৎ পথে চলি যি কৰে কাম,
তেওঁৰ জীৱনেই মহৎ আৰ।
মানৱ জীৱন ক্ষণিক সপোন,
মানৱ জীৱন ক্ষণিক সপোন,
তথাপি ইয়াত মূল্য অসীম;
মানৱতা য’ত দীপ জ্বলে,
সেই জীৱনেই সত্যে সীম।
✍️ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
(Public Domain)
Also Read
Comments
Post a Comment